Κακός οιωνός για τους δανειολήπτες η σταθεροποίηση του βασικού επιτοκίου της ΕΚΤ το 2026

Του Γ. Κατσιάνη

Μου προκαλεί εντύπωση το γεγονός γιατί πολλοί πανηγυρίζουν για την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) να διατηρήσει αμετάβλητο στο 2% το βασικό της επιτόκιο, την επόμενη χρονιά.

Προφανώς, αγνοούν το γεγονός ότι με την απόφαση της αυτή μπαίνει ένα τέλος στο “ράλι” των τεσσάρων φετινών μειώσεων και των άλλων πέντε από το καλοκαίρι του 2024, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα σημαντικές διορθώσεις (προς τα κάτω) για το ύψος των δανειακών δόσεων και του επιτοκίου αναφοράς (Euribor).

Κερδισμένοι ήταν οι δανειολήπτες, οι οποίοι μετά από χρόνια πήραν επιτέλους ανάσα από το συνεχές αυξανόμενο ύψος των δόσεων που έπρεπε να πληρώνουν κάθε μήνα.

Γιατί λοιπόν θα παραμείνει αμετάβλητο το επιτόκιο της ΕΚΤ το 2026;

Η επίσημη απάντηση είναι ότι ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη εμφανίζει τάσεις σταθεροποίησης (2,2%), παρά το γεγονός ότι η ανάπτυξη δεν θα ξεπεράσει το 1,2%, το 2026.

Ανεπίσημα, οι μετοχές των ευρωπαϊκών τραπεζών ξεπέρασαν τα κέρδη των αντίστοιχων αμερικανικών, με τον ισπανικό δείκτη Ibex να σημειώνει ρεκόρ τριακονταετίας (42%).

Ανάλογη η εικόνα και για τις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες στο πρώτο εννιάμηνο κατέγραψαν καθαρά κέρδη πάνω από 3,5 δισ. ευρώ και μάλιστα σε μια περίοδο όπου καταγράφηκε φθίνουσα πορεία των επιτοκίων.

Προσωπικά, δεν υιοθετώ το κλίμα αισιοδοξίας που καταγράφεται.

Ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης της Ε.Ε. (1,4%) σε σύγκριση με άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως είναι η Κίνα (4,17%) και οι ΗΠΑ (2,4%) και η ύφεση στην οποία βρίσκονται οι δύο μεγάλες οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου, όπως είναι η Γαλλία και η Γερμανία (0,9%) δεν αποτελούν στοιχεία που διασφαλίζουν τη νηνεμία στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον.

Φωτεινή εξαίρεση η ελληνική οικονομία, η οποία θα εξακολουθήσει να εμφανίζει υψηλό ρυθμό ανάπτυξης (2%) σε σχέση με την υπόλοιπη ευρωζώνη, σε μια προσπάθεια να καλύψει το κενό που προκάλεσε η δεκαετής κρίση της μνημονιακής περιόδου.