Γονείς, συγγενείς, φίλοι των 57 ανθρώπινων ψυχών που «πέταξαν» πριν από δύο χρόνια στην κοιλάδα των Τεμπών αλλά και πολίτες συγκεντρώθηκαν λίγο μετά τις 10.00 χθες το βράδυ σε πολλή φορτισμένη συγκινησιακά ατμόσφαιρα στον ΟΣΕ Θεσσαλονίκης, για να τιμήσουν τη μνήμη των 57 θυμάτων της τραγωδίας.
Φορτισμένη η εκδήλωση
Κρατώντας λουλούδια και κεριά με δάκρυα στα μάτια απέτισαν χθες το βράδυ, Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, φόρο τιμής στους 57 νεκρούς της σιδηροδρομικής τραγωδίας. Η εκδήλωση μνήμης πραγματοποιήθηκε στο Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης, με αφορμή τη συμπλήρωση δύο χρόνων από τη μοιραία σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών. Σε πολύ φορτισμένο κλίμα, κρατώντας κεριά, άφησαν ένα καντήλι ή ένα λουλούδι μπροστά στο «τρενάκι» του ΟΣΕ. Στο σημείο άφησαν φωτογραφίες των θυμάτων της τραγωδίας κι ένα λουλούδι στη μνήμη τους. Στην είσοδο του σταθμού σχημάτισαν με κεράκια τον αριθμό 57 με μια καρδιά. Στις 11.18 μ.μ., την ώρα της μοιραίας σύγκρουσης, άφησαν στον ουρανό 57 λευκάνμπαλόνια με τα ονόματα των θυμάτων και τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη τους. Στην εκδήλωση μνήμης ακούστηκαν τραγούδια που έχουν γραφτεί για τα Τέμπη και διάβασαν τα ονόματα όλων των θυμάτων με τους παρευρισκόμενους να φωνάζουν παρών/ παρούσα και «αθάνατοι».
Συγκίνησαν οι γονείς των θυμάτων
Για τη συγκινητική παρουσία και συμπαράσταση του κόσμου στις εκδηλώσεις μίλησε ο ο πατέρας της σοπράνο Ελισάβετ Χατζηβασιλείου. «Να μην το νιώσετε ποτέ να καλείτε το παιδί σας και να μην σηκώνει το τηλέφωνο. Όταν έφτασα εκεί ήταν κόλαση. Ζητάμε την παραδειγματική τιμωρία για να μην κλάψει κάποιος ξανά. Θέλουμε να τιμωρηθούν οι ηθικοί αυτουργοί και όχι οι αυτοφοράκηδες. Το βάρος πέφτει στη δικαιοσύνη για ένα καλύτερο αύριο. Από τα Τέμπη μέχρι σήμερα ελάχιστα έγιναν στον σιδηρόδρομο, ακόμα πάμε στα τυφλά. Οι πολιτικές ευθύνες είναι τεράστιες και διαχρονικές επιβάλλεται η κατάργηση του νόμου της ευθύνης των υπουργών και η ασυλία τους», πρόσθεσε στην ομιλία του. Με τρεμάμενη από τον πόνο φωνή και δάκρυα στα μάτια μητέρα της 23χρονης Κέλλυς Πορφυρίδου είπε «εγώ ξέρω ότι από αυτό το σημείο ήρθα πριν δύο χρόνια και περίμενα να κατέβει το παιδί μου ζωντανό από κάποιο λεωφορείο. Τελικά δεν κατέβηκε ποτέ».
Thesseconomy Οικονομία – Επιχειρείν
