Τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς: Μια παράδοση αναλλοίωτη στο χρόνο – Ποια η σημασία και η ιστορία τους

«Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά», τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς που ψάλλουν συνήθως τα παιδιά το πρωί της παραμονής, 31 Ιανουαρίου, είναι τραγούδια με ευχές για υγεία και ευημερία στους σπιτονοικοκύρηδες.

Οι ρίζες των κάλαντων
Η παράδοση των πρωτοχρονιάτικων κάλαντων είναι ένα αρχαίο ελληνικό έθιμο που συνδυάζει ειδωλολατρικές ρίζες από τις ρωμαϊκές «Καλένδες» με χριστιανικά στοιχεία από τον Άγιο Βασίλειο και μεταφέρει ευχές για υγεία, αγάπη και τύχη, με τα παιδιά να επισκέπτονται σπίτια τραγουδώντας και περιμένοντας δώρα, όπως χρήματα, γλυκίσματα και παλαιότερα ακόμη και ξηρούς καρπούς.

Η… αποκωδικοποίηση
Οι στίχοι τους είναι δυσνόητοι και λίγο ασυνάρτητοι, όταν τους ακούσει κάποιος. Σύμφωνα με τον θρύλο, «κρύβουν» μια ιστορία αγάπης. Κατά τον μεσαίωνα οι άνθρωποι των χαμηλών στρωμάτων δεν είχαν δικαίωμα να μιλούν στους αριστοκράτες. Οι μόνες μέρες που δικαιούνταν ήταν στις γιορτές. Τότε τραγουδούσαν διάφορα τραγούδια. Έτσι, στους στίχους του τραγουδιού το «παλικάρι», μέσω του τραγουδιού, αποκαλεί την αγαπημένη του «ψηλή δενδρολιβανιά», επειδή φορούσε τα ψηλά κωνικά καπέλα της εποχής. Την παρομοιάζει με τον «θόλο της εκκλησίας». Διερωτάται, γιατί δεν τον καταδέχεται, ενώ την θεωρεί γλυκιά και φτιαγμένη από ζάχαρη «ζαχαροκάντυο ζυμωτή». Οι στίχοι του τραγουδιού στο πέρασμα των χρόνων, όπως τους γνωρίζουμε σήμερα, είναι παραλλαγμένοι, με αποτέλεσμα η ιστορία πίσω από το τραγούδι να έχει χαθεί, δίνοντας τη μεγαλύτερη έμφαση στον Άγιο Βασίλη, αγνοώντας το νόημα των υπόλοιπων στίχων.