Thesseconomy Οικονομία – Επιχειρείν
Χιλιάδες πιστοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό συρρέουν από χθες, Σάββατο, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης όπου βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Παϊσίου για να προσκυνήσουν και να τιμήσουν τη μνήμη του. Η αναμονή για το προσκύνημα φτάνει τις δύο ώρες με τέσσερις ώρες. Από νωρίς σήμερα το πρωί, Κυριακή 12 Ιουλίου, που είναι ανοιχτό το μοναστήρι ( μέχρι τις 20.00 μ.μ.), φτάνουν άνθρωποι κάθε ηλικίας για να προσκυνήσουν και να αφήσουν λίγα λουλούδια στον τάφο του σύγχρονου Αγίου. Πολύς ήταν κι ο κόσμος που παρακολούθησε χθες την αγρυπνία που τελέστηκε στη μνήμη του Νεοφανούς Αγίου Παϊσίου.
12 Ιουλίου 1994 – 12 Ιουλίου 2026: 32 χρόνια μετά
Στις 12 Ιουλίου 1994 εκοιμήθη ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Στις 13 Ιανουαρίου 2015 ανακηρύχθηκε Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και ορίστηκε η μνήμη του να γιορτάζεται στις 12 Ιουλίου, ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του. Νέοι, ηλικιωμένοι, οικογένειες, ταξιδιώτες από κάθε γωνιά της Γης ταξιδεύουν για να προσκυνήσουν τη μνήμη του Αγίου στο μοναστήρι της Σουρωτής, στα Βασιλικά.
Ο βίος του Αγίου Παϊσίου
Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας και ονομάζονταν Αρσένιος Εζνεπίδης. Το όνομά του το πήρε από τον επίσης νεοφανή άγιο, Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος του έδωσε το όνομά του για να τον αφήσει ως καλόγερο στο πόδι του, όπως είπε. Το 1949 πήγε στο Άγιον Όρος για να πραγματοποιήσει την νεανική του επιθυμία να γίνει μοναχός. Εγκαταστάθηκε στη Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος και κατόπιν στη Μονή Εσφιγμένου, όπου έλαβε την «ρασοευχή», παίρνοντας το πρώτο όνομα Αβέρκιος. Το 1954 εγκαταστάθηκε στην Μονή Φιλοθέου, όπου έγινε, το 1956, και η μοναχική κουρά του και έλαβε το όνομα Παΐσιος. Έμεινε στη Μονή ως το 1958, αλλά ύστερα από μια «εσωτερική πληροφόρηση» γύρισε και πάλι στην Κόνιτσα και εγκαταστάθηκε την Ιερά Μονή Γενεθλίων της Θεοτόκου στο Στόμιο. Το 1964 επέστρεψε στο Άγιον Όρος, από όπου δεν έφυγε ποτέ ξανά. Εγκαταστάθηκε στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου Ιβήρων και έγινε υποτακτικός του Ρώσου μοναχού Τύχωνα, με τον οποίο έμεινε ως το 1968. Το 1966 αρρώστησε σοβαρά και νοσηλεύτηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου του αφαιρέθηκε ο ένας πνεύμονας. Κατά το χρόνο ανάρρωσής του φιλοξενήθηκε στο Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής. Θεωρούνταν χαρισματικός μοναχός και προσέφευγαν σ’ αυτόν πλήθος ανθρώπων για να πάρουν τις συμβουλές και τις ευλογίες του. Όμως τα προβλήματα της υγείας του επιδεινώνονταν συνεχώς. Η σκληρή άσκηση και η άρνησή του να δεχτεί ιατρική βοήθεια επιδείνωσε σοβαρά την υγεία του. Το 1993 μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε κακοήθης όγκος στο παχύ έντερο. Δέχτηκε με ηρεμία την είδηση, ως εκπλήρωση παλιάς του επιθυμίας για την πνευματική του πρόοδο. Τέλος Ιουνίου 1994 οι γιατροί του ανακοίνωσαν ότι έφτανε το τέλος του. Στις 11 Ιουλίου, γιορτή της Αγίας Ευφημίας, κοινώνησε γονατιστός των Αχράντων Μυστηρίων και την επόμενη μέρα, 12 Ιουλίου, κοιμήθηκε. Το λείψανό του ενταφιάστηκε στο Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή με τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών.
